Startpagina » Even voorstellen(3)

MAG IK MIJ EVEN VOORSTELLEN IK BEN Jolanda Huiting.

    

  • Begindatum

    Gestart op 17 augustus 2015

  •  

    Korte beschrijving

     

     

    Na een moeizame strijd tegen borstkanker zat Jolanda Huiting (44) in een diep dal. Moe gestreden, geknakt en depressief. In een onverwachte hoek vond ze haar geluk; ze richtte in Alkmaar een wandelgroep op. "Ik vind mezelf nog steeds rimpelig en dik, maar ik heb er tenminste wel vrede mee!"

    ''Vijf jaar geleden ging ik het gevecht aan met de zieke cellen in mijn lichaam. Borstkanker, een agressieve vorm. Het zat ook in mijn lymfeklieren. Na chemo's en bestralingen werd ik beter. Maar ik was veranderd, niet meer dezelfde Jolanda. Ik was gesloopt, kapot.''Ik slik nu hormonen en moet dat de komende tien jaar blijven doen. Daardoor kwam ik op extreem vroege leeftijd in de overgang. Ik werd heel snel moe, had gewrichtspijn. Maanden aan een stuk heb ik niet gelachen. Ik kwam veel aan

    DEPRESSIEF 

    ''Na drie jaar depressief op de bank, was ik er plots helemaal klaar mee. Klaar met mijn manier van leven, klaar met mijn overgewicht. Ik stond onder de douche toen ik dacht 'Ik moet gaan wandelen. Het móét. De deur uit en hop, lopen'. Via Facebook startte ik in Alkmaar de wandelgroep 'Klaar mee-Loop mee'." 

    "Stiekem vond ik wandelen altijd oersaai  - voorheen ging ik naar de sportschool om te spinnen - maar achteraf was het de beste beslissing in mijn leven. We lopen nu met 135 personen, van 23 tot 82 jaar oud. Iedereen wordt met open armen ontvangen. Gewoon, met iemand een praatje maken, vragen hoe het met de ander is terwijl je actief bezig bent... Persoonlijk contact vind ik belangrijk.'' 

    GLIMLACH

    ''Als ik nu in de spiegel kijk, verschijnt er een grote glimlach op mijn gezicht. Het is een verademing, door het wandelen en de wandelgroep doe ik er weer toe. Ik vind mezelf nog steeds rimpelig en dik, maar ik heb er tenminste wel vrede mee. Ik heb een goede conditie en zit lekker in mijn vel.'' 

''Wat ben ik trots op de wandelaars. Ik zie mensen veranderen; ze horen bij een club, er is iemand die vraagt hoe het gaat. Ze doen voor de eerste keer mee. Dragen grijs of zijn heel verlegen. Dankzij de wandelgroep zie ik ze opbloeien en meer kleur dragen."

"Er zijn vier wandeldagdelen en altijd twee routes. Mannen, vrouwen, moeders, vriendinnen, vrienden... Mijn dochter (13) loopt elke dinsdagavond mee. Sinds een aantal maanden kan ik echt zeggen 'Ik heb mijn weg gevonden. Een weg naar blijdschap, een weg naar geluk. Ik val geen moer af maar ben in jaren niet zo gelukkig geweest!''